Η αποδοχή του εαυτού σου δεν είναι ένας ακόμη τρόπος να ανακαλύψεις τι δεν πάει καλά με εσένα. Ζούμε σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει συνεχώς να βελτιωνόμαστε, να γινόμαστε καλύτεροι, πιο δυνατοί, πιο παραγωγικοί, πιο ήρεμοι, πιο επιτυχημένοι. Και κάπου μέσα σε αυτή τη διαρκή προσπάθεια, μπορεί να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε ακόμη και τη σχέση μας με τον εαυτό μας σαν ένα project που χρειάζεται συνεχώς διορθώσεις. «Πρέπει να αλλάξω αυτό», «πρέπει να ξεπεράσω εκείνο», «δεν πρέπει να αντιδρώ έτσι», «πρέπει να είμαι πιο δυνατός». Χωρίς να το καταλάβουμε, η αυτογνωσία μπορεί να γίνει άλλη μία μορφή αυτοκριτικής, μια διαρκής αναζήτηση όλων εκείνων που πιστεύουμε ότι πρέπει να αλλάξουμε για να είμαστε αρκετοί.
Δεν χρειάζεται κάθε πλευρά σου να διορθωθεί
Υπάρχουν πλευρές μας που δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε. Φόβοι, ανασφάλειες, αδυναμίες, αντιδράσεις και λάθη που θα θέλαμε να μην υπήρχαν. Συχνά, η πρώτη μας αντίδραση είναι να προσπαθήσουμε να τα ξεπεράσουμε, να τα ελέγξουμε ή να τα κρύψουμε, σαν να αποτελούν εμπόδια που πρέπει να απομακρύνουμε για να προχωρήσουμε. Ίσως όμως, πριν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε κάτι, να χρειάζεται πρώτα να το γνωρίσουμε καλύτερα. Να σταθούμε απέναντί του με περιέργεια αντί για αυστηρότητα και να αναρωτηθούμε: «Τι προσπαθεί να κάνει αυτή η πλευρά μου για μένα;».
Μπορεί να προσπαθεί να μας προστατεύσει από μια απογοήτευση. Μπορεί να φοβάται την απόρριψη ή να έχει μάθει, μέσα από προηγούμενες εμπειρίες, έναν συγκεκριμένο τρόπο να αντιμετωπίζει τον κόσμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αντίδρασή μας είναι βοηθητική ή ότι χρειάζεται να συμφωνούμε με όσα κάνουμε. Σημαίνει όμως ότι μπορούμε να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι κρύβεται πίσω από αυτά, αντί να τα αντιμετωπίζουμε σαν εχθρούς. Δεν χρειάζεται να δικαιολογούμε τα πάντα στον εαυτό μας. Χρειάζεται, όμως, να μάθουμε να τον ακούμε.
Η αποδοχή του εαυτού σου δεν σημαίνει παραίτηση
Το να αποδέχομαι ότι αυτή τη στιγμή φοβάμαι δεν σημαίνει ότι θέλω να παραμείνω φοβισμένος. Το να αναγνωρίζω ότι δυσκολεύομαι δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπω την προσπάθεια. Η αποδοχή δεν είναι παραίτηση από την αλλαγή, αλλά ένας τρόπος να ξεκινήσω από εκεί που πραγματικά βρίσκομαι, χωρίς να προσποιούμαι ότι είμαι κάπου αλλού. Και μόνο όταν μπορώ να δω πιο καθαρά την πραγματικότητά μου, έχω τη δυνατότητα να αποφασίσω προς ποια κατεύθυνση θέλω να κινηθώ.
Ίσως, λοιπόν, η πιο ουσιαστική ερώτηση να μην είναι «Πώς θα γίνω άλλος άνθρωπος;», αλλά «Μπορώ να γνωρίσω καλύτερα αυτόν που είμαι τώρα;». Αυτή η μετατόπιση μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε απέναντι στις δυσκολίες μας. Αντί να αναζητούμε συνεχώς τι πρέπει να διορθώσουμε, αρχίζουμε να παρατηρούμε τι αισθανόμαστε, τι έχουμε ανάγκη και τι προσπαθούμε να καταλάβουμε. Και κάπως έτσι μπορεί να αρχίσει να δημιουργείται μια διαφορετική σχέση με τον εαυτό μας. Όχι μια σχέση μάχης, αλλά μια σχέση παρατήρησης, κατανόησης και σταδιακής αποδοχής.
Δεν χρειάζεται να είσαι έτοιμος για να ξεκινήσεις
Μπορείς να ξεκινήσεις ακριβώς από εκεί που βρίσκεσαι σήμερα. Με τις αμφιβολίες σου, με τα ερωτήματά σου, με όσα δεν καταλαβαίνεις ακόμη, με όσα θέλεις να αλλάξεις και με όσα φοβάσαι να κοιτάξεις. Δεν χρειάζεται να έχεις βρει όλες τις απαντήσεις, ούτε να έχεις ξεπεράσει κάθε δυσκολία για να αρχίσεις να γνωρίζεις τον εαυτό σου. Μπορείς να τον συναντήσεις όπως είναι τώρα, χωρίς να περιμένεις πρώτα να γίνει αυτός που πιστεύεις ότι θα έπρεπε να είναι.
Ίσως αυτό να είναι τελικά ένα από τα πιο σημαντικά βήματα της αυτογνωσίας: να σταματήσεις να κοιτάς τον εαυτό σου μόνο μέσα από όσα θέλεις να αλλάξεις και να αρχίσεις να τον βλέπεις ολόκληρο. Με τις δυνατότητες και τις δυσκολίες του, με όσα έχει καταλάβει και με όσα ακόμη προσπαθεί να ανακαλύψει.
Δεν χρειάζεται να λύσεις τον εαυτό σου για να αρχίσεις να τον γνωρίζεις.
